Fyndið.

Sama hversu dimmur og drungalegur veturinn virðist, sama hversu skýjað, kalt, blautt og ógeðslegt veðrið kann að verða, sama hversu niðursokkinn maður verður í sitt eigið volæði, sjálfsvorkunn og máttleysi í vetrarkuldanum, þá er sólin fáránlega góð í því að birtast þegar síst skyldi. Skyndilega eru morgnarnir orðnir bjartari, kvöldin orðin lengri, dagarnir hlýjari. Það sem eitt sinn virtist vonlaust er nú skyndilega orðið geranlegt og rúmlega það. Auðvelt, jafnvel. En þannig virkar þetta allt saman. Maður getur gert hvað sem er, svo lengi sem maður hefur ástæðu til þess. Það er ekki nóg að há trylltar baráttur á hverjum einasta degi ef það er til þess eins að lifa af. Riddarinn sveiflar sverðinu fyrir föðurlandið, konuna og krakkann. Án þessara þriggja ástæðna er hann ráðvilltur og veikur fyrir. Tómur.

Því er það afskaplega ánægjulegt að sjá sólina koma upp þegar á átti alls ekki von á því. Rétt eins og þegar Jax fær skyndilega sjálfstraustið á nýjan leik í lok Mortal Kombat: Annihilation, rífur af sér járnhendurnar og buffar kentárinn Motaro í spað, þá hljómaði einhverskonar hetjulegt techno-lag í hausnum á mér um helgina og allt gekk skyndilega að óskum. Eða hvort það var techno? Kannski var það "Ljúfa Anna". Jú, sennilega.

Þó skal auðvitað sem minnst talað um Eurovision skandalinn, þar sem hræðilegi, útþynnti, klisjukenndi og smeðjulegi dans-dúettinn "Hommi og kelling" fóru með afgerandi sigur af hólmi, þrátt fyrir gríðarlega fyndið og flott atriði Gillzeneggers og félaga. Mér hefur sjaldan á ævinni verið jafn misboðið. Svo maður vitni nú í Gillz á vefsíðunni hans, varðandi ódauðleg ummæli Friðriks um tunnuna: "Friðrik Ómar segir setninguna, áhorfendur púa á hann og hann fattar að hann gerði í buxurnar. Við félagarnir vorum kannski berir að ofan, en við vorum ekki með allt niðrum okkur." Sannari orð er erfitt að finna.

Farið ykkur ekki að voða. Verið gríðarlega hamingjusöm, takk.