Síðustu tveimur vikum má þjappa saman í eitt orð: Sjiiiii!

Við Óli hófum tryllta innrás okkar til Englands á aðfaranótt miðvikudagsins 23. janúar. Flugið gekk eins og í sögu (sögu um flug, þ.e.a.s.) og komumst við heilu og höldnu á Stansted flugvöllinn skammt frá London árla morguns. Þaðan brunuðum við í lest til Liverpool Station og komumst með miklum krókaleiðum í gegnum Tube-systemið alla leið heim á Generator hostelið. Það var tryllt 800 manna gistiheimili með neon-skreytingum, bar og chill-herbergi. Semsagt, geggjað. Fyrsta kvöldið nældum við okkur í miða á Queen leikritið We Will Rock You og sunguð hástöfum með öllum lögunum (þó meira Óli en ég, maðurinn var búinn með einn Smirnoff Ice og gat með engu móti haft stjórn á sér). Kvöldið eftir komumst við með bellibrögðum inn á tónleika með Avenged Sevenfold. Þrátt fyrir að hafa eytt hálftíma og miklum útskýringum varðandi blaðamannapassana okkar, komumst við ekki inn um PRESS-hurðina, en það létum við okkur engu skipta. Tónleikarnir voru það flottasta sem ég hef á ævi minni séð og mun það seint líða úr minni. Þreyttir, sveittir og sáttir lögðumst við til svefns það kvöldið.

Næstu kvöld einkenndust af bíóferðum (Sweeny Todd), og pöbbarölti sem endaði skömmu eftir að það hófst þegar við ákváðum að láta götulistamann teikna af okkur mynd. Verkið var ekkert mjög líkt okkur, sökum þess að maðurinn var búinn að drekka talsvert rauðvín, auk þess að reykja dálítið hass. Hann ræddi við okkur í hálftíma um lífið og tilveruna og vildi ólmur fá okkur með sér á bar. Við afþökkuðum boðið með þá afsökun í farteskinu að við þyrftum að koma myndinni heim á hostel. Það gerðum við, og á leiðinni út kynntumst við bresku yndismeynni Hermione frá York. Það var frábært.

Eftir að Óli dó næstum við að prufa Fish and Chips, skunduðum við til Skotlands. Þar var kalt. Fáránlega kalt. Og við erum frá Íslandi! Hostelið þar var subbulegt, illa lyktandi og kuldalegt, og drap það talsvert í stemningunni. Þó fundum við sex-hæða bíóið CineWorld og ítalska matsölustaðinn Dino's, en það bætti ástandið töluvert. Við skruppum til Edinborgar og keyptum okkur skotapils, og enduðum svo ferðina á öðrum Avenged Sevenfold tónleikum, í þetta skipti í Glasgow. Þá tók við ferðalag sem hófst um 23:00 á miðvikudeginum og endaði heima á Íslandi um klukkan 16:00 á fimmtudeginum. Það var langt, strangt, heitt, sveitt og fullt af hori, en okkur tókst það. Við komumst á Avenged Sevenfold tónleika, ég fann ástina í London og Óli bauð hversdagslífinu byrginn með því að gera eitthvað rótækt. Svei mér þá, við getum dáið sáttir.

Lengri útgáfan af þessari ferðasögu birtist að öllum líkindum í Hann og Hún blaðinu í næsta mánuði. Grípið ykkur eintak í Bónus verslunum. It's the shiz.

Ég var búinn að skrifa langa færslu en svo klikkaði tölvan hans Ævar og henti því út. Hérmeð lýsi ég yfir vanþóknun minni á Apple.

Í grófum dráttum var boðskapurinn þessi: Eftir rúman hálfan sólarhring verðum við Óli um borð í flugvél Iceland Express á leið til London. Meðferðis verða jakkaföt, getnaðarvarnir og tveir blaðamannapassar sem tryggja okkur vonandi baksviðsaðgang á tónleika. Eftir fimm daga dvöl í London munum við ferðast til Glasgow og vonandi Edinborgar í þrjá daga. Örvæntið ekki, við snúum aftur þann 31.

Chillað innflutningspartý um helgina. Ég á það á teipi þegar Aron lýsir tott-takmörkum sínum. Kominn tími til.

Kíkkið endilega í nýjasta Hann og Hún blaðið, þar eigum við Ævar þrjár greinar.

Farið vel með ykkur. Blella í bili.

Fartölvan mín á 43% eftir af rafhlöðunni sinni. Það eru 20 mínútur. Það er ofsalega lítið.

Ég er officially fluttur til borgar óttans. Ég klippti á minn Akureyrska naflastreng fyrir stuttu og flutti búferlum hingað suður. Mun það vera mín skynsamlegasta ákvörðun til þessa. Hér er allt til alls. Bíó, bókasöfn, strippstaðir, Ásgeir Kolbeins, Kringlan, Laugarvegurinn og ógrynni kaffihúsa.

Annars er skemmst frá því að segja að sökum beils Arons á utanlandsferðinni okkar, höfum við Óli ákveðið að slá þessu upp í kæruleysi og fara tveir einir til London með það eina markmið að komast á tónleika með Avenged Sevenfold. Við erum búnir að panta flugmiða, komnir með eitt par af tónleikamiðum (reyndar í Glasgow en það skiptir engu), tvö pör af stálhreðjum og þrjú pör af boxerbrókum. Verður það okkar eini farangur, sökum þess að meginþorri geymslupláss okkar verður fylltur af smokkum og ilmkertum. Þetta verður tryllt. Best að láta vinnuna vita, á eftir að gera það...

Heyrðu, safnið er að loka. Við heyrumst og skerumst.

Ég er staddur á Þjóðarbókhlöðunni í Reykjavík. Þetta er stærsta bókasafn landsins og ég er umkringdur nemendum úr hinum ýmsu mennta- og háskólum. Rétt í þessu var bókasafnsvörður að reka hóp af Verzló-nemendum út sökum þess að þeir höfðu enn ekki náð átján ára aldri. Það þýðir að í stundarkorn sit ég einn úti í horni í þessari risastóru byggingu en að öðru leyti er hún fáránlega þétt setin. Það er bara tímaspurnsmál þar til allir stólarnir sem ég hef fyrir augum mér fyllast af þungbúnum nemendum sem allir eru að farast úr áhyggjum og stressi. Prófkvíði er eithvað sem maður hefði haldið að fyrirfinndist aðeins í huga manna, en ég hugsa að ef ég hlypi eftir löngum göngum þessa húss með plastpoka í höndunum þá myndi hann fyllast ansi fljótt af kvíða. Hann er þykkur og grófur og þungur. Mikið er gott að þjást ekki af honum.

Það sem veldur mér smá hugarangri akkúrat núna eru skurðirnir á höndunum á mér. Handabökin á mér, púlsarnir og handleggirnir eru allir út í litlum djúpum sárum rétt eins og á Emo fólki sem sker sig til að "finna eitthvað". Ég er því miður ekki í hópi þeirra yndislegu mannvera, heldur eru sár þessi tilkomin út af elskulegum kettlingi Ævars og Maríu. Hann er vægast sagt snaróður og tætir og rífur allt sem hann kemur auga á. Hann Sveinn litli er kafloðinn og sætur, en hann er stórhættulegur. Þar sem ég sit hérna á Þjóðarbókhlöðunni kemst ég varla hjá því að taka eftir augngotunum sem ég fæ frá nokkrum nemendum. Skurðirnir eru tiltölulega áberandi og því er eins og ég sé nýkominn úr góðu partýi þar sem einu gestirnir voru ég, tilfinningaleg átök og rakvélablað. Já, svona er gaman að upplifa sig sem félaga í einhverjum hóp.

Annars er komin dagsetning á útför okkar félaga, Arons og Óla, en það mun vera 27. janúar. Ferðinni er heitið til London, en þaðan munum við fljúga til Skotlands og Írlands og snúa svo aftur heim 7. febrúar. Sögubækur framtíðarinnar munu fjalla eingöngu um þetta ferðalag. Það verður þekkt sem förin sem breytti heiminum. Hvað annað, með svona menn í fararbroddi?

Jæja, ég ætla að fara að Emo-ast meira, grípa ostaskera í veitingasölunni niðri og fara að finna til. Ég bið ykkur vel að lifa.

Svo virðist sem leitinni sé lokið. Svalasta lag allra tíma er fundið. A Little Piece of Heaven. Það má finna hér. Ímyndið ykkur heavy metal hljómsveit með hetjurokksívafi sem fær í lið með sér risastóra sinfóníu sem hefur unnið með Danny Elfman við flestar Tim Burton myndirnar, með það að markmiði að gera söngleikjalag í anda The Nightmare Before Christmas. Oh yeah, it's that good.

Síðustu vikur var auglýst stuttmyndakeppnin Stulli í Dagskránni og Extra. Keppni þessi var á vegum Hússins / Rósinborgar og átti maður að senda inn stuttmyndir, annaðhvort í opinn flokk eða þemaflokk ("ungt fólk gegn ofbeldi"). Ég ákvað daginn fyrir síðasta skiladag að taka þátt, sökum þess að ég hafði í fórum mér stuttmyndina The MIrror Me, sem ég gerði í apríl síðastliðnum fyrir On the Lot keppnina. Til að gera langa sögu sem inniheldur Andra Ívarsson stutta, þá vann ég þennan opna flokk (þ.e. ég vann hina myndina í flokknum) og fékk að launum fullt af drasli sem er að andvirði einhverstaðar í kringum 30.000 kall. Ég sé ekki eftir þessari ákvörðun að taka þátt.

Mörg leiklistarstórvirki eru að baki. Beowulf, Ökutímar, Næturvaktin, Dan in real life. Ágætis hlutir.

Til að leiðrétta allan misskilning í eitt skipti fyrir öll þá vil ég koma því á framfæri að afmælið mitt verður haldið föstudaginn 14. desember! Klæðnaður er áskilinn og mun Jón henda öllum þeim út sem verða með dólgslæti. Þar verður enginn undanskilinn, ekki einu sinni hann sjálfur. Þannig að ég vil biðja alla um að hafa partýhattana tilbúna, því þetta kvöld mun seint gleymast.

Reykjavík næstu helgi í check-up hjá tannlækni og njósnir um næsta vinnustaðinn minn, Eymundsson í Austurstræti. Ennfremur mun ég væntanlega kíkja í kvikmyndahús en tvær stórmyndir vekja áhuga minn um þessar mundir, Across the Universe (söngleikjamynd sem notast við lög Bítlanna) og Duggholufólkið (íslensk mynd eftir Ara Kristinsson, þann sama og gerði Stikkfrí). Vill einhver slást í hópinn? Eða kannski bara slást? Það gildir einu.

Farið ykkur ekki að voða. Farið frekar voðalega langt. Það er miklu skárra.

Árið eftir menntaskólann á að vera flipp-ár. Þannig er það bara, reglurnar hljóða upp á þetta fyrirheit. Þú átt að skoða nýja staði, sjá nýja hluti, kynnast nýju fólki, lenda í ævintýrum. Sprella og sprikla áður en grámyglulegur hversdagsleikinn tekur við á ný og neyðir þig í nám eða vinnu. Árið eftir MA. Hvernig er annars staðan á því hjá mér?

Vissulega hef ég skoðað nýja staði. Í starfi mínu á Hótel Eddu í sumar gafst mér einstakt tækifæri til að kynnast hinum ýmsu kompum og kitrum á heimavistinni sem ég hafði ekki séð áður. Það sama gildir um vinnu mína í Pennanum. Þar hef ég séð bókakjallarann, farið inn á kaffistofuna og inn á lagerinn. Svo fór ég til Danmerkur þar sem mér kom margt spánskt fyrir sjónir. Silfraður maður með bolta og S-togið.

Ég hef séð ýmsa nýja hluti. Hreinsiefni og skúringarsköft birtust mér eins og þruma úr heiðskýru lofti í sumar og hef ég ekki verið samur síðan. Ennfremur hef ég öðlast ómetanlega þekkingu á hinum ýmsu ritföngum og bókum sem ég vissi ekki að fyrirfinndust í þessari veröld.

Á þessum tveimur vinnustöðum hef ég kynnst ógrynni af fólki. Frábæru fólki sem ég mun aldrei koma til með að gleyma. Starfsfólkið í Pennanum hefur tekið mér opnum örmum og fúnkerar eins og fjölskylda-away-from-home. Ég er með eina ömmu, eina mömmu, fullt af systkinum og slatta af frændfólki sem hlúir statt og stöðugt að mér. Besta mál.

Og...ævintýri. Þá stranda ég. Vissulega hafa hamfarir átt sér stað upp á síðkastið en ég held að það sé ómögulegt að flokka það undir ævintýr. Þar hefur Geir vinninginn. En ég sé fram á bót í máli. Í janúar mun ég leggja land undir fót og ferðast til þriggja fjarlægra landa. Fyrirheitna landið, Írland, er eitt af þeim. Með mér munu ferðast tveir hraustir ferðafélagar sem láta ekkert aftra sér í leit okkar að ævintýrum. Saman munum við komast á spjöld sögunnar. Þegar heim er komið mun ég svo væntanlega lenda í fjölda spennandi atvika, enda stefnir allt í að ég muni vinna í verslun í miðbæ Reykjavíkur.  

Talsvert af jólagjöfum að baki, eitthvað eftir. Ég ákvað að gerast skynsamur í ár og taka þetta snemma. Ég á eftir að hafa í nógu að snúast þegar nær dregur jólunum þannig að ég lýk þessu bara af núna. Flutningar, vinna, afmælisveisla. Hot dang, það er ekkert lát á undrum þessa veraldar!

Till next time, krakkar. Hafið það gott. Það er svo djöfullegt að hafa það vont.

Áðan horfði ég með öðru auganu á hræðilegustu sjónvarpskeppni sem ég hef séð síðan þeir hættu að sýna Landsins snjallasta. Hæfileikakeppni grunnskóla í Reykjavík, nánar tiltekið Skrekkur. Þar safnaðist saman aragrúi af börnum með það markmið að sýna fram á einhverja leynda eiginleika sem myndu tryggja þeim sigur. Öll atriðin einkenndust af því að hópur krakka reyndi að vera eins "arty", eða listræn, og þau gátu í þeirri von um að dómararnir yrðu heillaðir. Einn hópurinn bjó yfir tveimur trúðum sem hjóluðu á þríhjólum fram og til baka á sviðinu á meðan stelpa í kjól dansaði. Annar var með svartklæddu fólki með sjálflýsandi hauskúpur á andlitinu sem kvörtuðu yfir því að vera manneskjur. Auk þess voru kynnarnir gjörsamlega vonlausir. Þetta var glatað.

Ég var að leggja lokahönd á grein fyrir jólablað Hann og Hún. Sú grein fjallar um karlmannlegustu leið allra tíma við að ná sér í jólatré. Útlistar hún nákvæmlega hvernig beita skal handsprengjunni við að losa snjóflóðið fyrir ofan skóginn, auk þess að fara ítarlega yfir allan nauðsynlegan útbúnað, eins og sólgleraugu og sverð. Hér er dæmi úr henni:

Þegar líða fer að jólum er efst í huga margra manna hvernig best sé að útvega jólatré fyrir heimilið. Flestar leiðirnar virka en þær eru auðveldar, átakalausar og umfram allt ókarlmannlegar. Margir hafa bölvað þessu fyrirkomulagi í áraraðir og brotið heilann um einhverja skothelda leið til að ná sama árangri með notkun meiri karlmennsku. Eftirfarandi texti er leiðarvísir þinn að slíku athæfi.

Við skreytum í Pennanum annað kvöld, þannig að hugsanlega kemst ég í jólaskap í fyrsta skipti í fjögur ár. Það er aldrei að vita. Það styttist í tvítugsafmælið og það styttist í brottför mína frá Akureyri. 24. desember fer ég héðan og kem ekki aftur. Áfangastaðurinn er borg óttans, en þar mun ég dvelja það sem eftir lifir vetrar. Leigusalinn og vinnuveitandinn hafa báðir gefið mér grænt ljós á brottför í ljósi aðstæðna minna, en lífið virðist hafa tekið upp á því að nota mig sem boxpúða upp á síðkastið.

Það sem verður, verður. Eins víst og það er að Geir verður étinn af einhverju villidýri í Suður-Ameríku, þá er það víst að bráðum kemur betri tíð. Og það er eins gott að það séu einhver blóm þar.

Á laugardagskvöldið síðasta varð ég vitni að atburði sem hafði svo miki áhrif á líf mitt að ég er sannfærður að um trúarlega upplifun var að ræða.

Ég var staddur neðar í Helgamagrastrætinu í partýi með Jóni, Systu og fleirum. Klukkan var farin að nálgast ellefu og ölið flæddi óheft út um alla íbúð. Fólk sat og skeggræddi hitt og þetta milli þess sem það barðist við að reyna að komast á klósettið, en það virtist ögra öllum eðlisfræðilegum lögmálum og fyllast jafnóðum og það tæmdist, þrátt fyrir að mannskapurinn í húsinu væri ekki stór.

Í miðri gleðinni rifjaðist skyndilega upp fyrir okkur Jóni veðmál sem ég hafði gert við Systu fyrir meira en fjórum árum. Það að ef ég gæti meikað fyrsta bekk í MA án gemsa myndi hún slumma stelpu. Systa var á staðnum. Sömuleiðis vinkonur hennar. Allir í herberginu vissu skyndilega hvað koma skyldi.

Eftir heitar umræður um málið tóku við þrjár mínútur af yndislega trylltu öngþveiti. Ég sat í sófanum og brosti út að eyrum. Systa sat öðrum megin við mig, veinandi að hún væri efins en samt tilbúin í slaginn. Gyða sat hinum megin við mig, hrópandi að nú skyldi þetta gerast. Jón baulaði hvatningarorð að þeim. Aron Junior reif upp síma til að taka mynd af athæfinu, uppgötvaði að síminn hefði ekki slíkan fítus, fann annan síma og reyndi að stilla hann í örvæntingu með hjálp annarrar stelpu. Þetta var undurfögur óreiða þar sem allir voru æstir og uppveðraðir, hlaupandi til og frá, öskrandi og æpandi, á meðan fullkomnasta undispil allra tíma hljómaði: Óperan Time to say goodbye.

Þessi stórkostlegi aðdragandi, undir þessu frábæra lagi, gerði atburðinn sjálfan svo stórfenglegan að ekkert annað, hvorki fyrr né síðar, hefur komist í hálfkvisti við hann. Aron Junior kveikti á myndavélinni, Systa og Gyða hölluðu sér yfir mig og byrjuðu einmitt þegar lagið kláraðist og Barbie Girl byrjaði í staðinn. Þetta var...fullkomið.

Ég held að allir eigi rétt á að minnsta kosti einni trúarlegri upplifun á ævinni. Ég er búinn með mína. Systa og Gyða, ég þakka kærlega fyrir mig.

Það virðist hafa reynst mér lífbjörg síðustu daga að Avenged Sevenfold voru að gefa út nýjan disk. Að vísu get ég ekki hlustað á gripinn í bílnum, sökum þess að einhver braust inn í hann og stal geislaspilaranum mínum, en ég hef rennt honum annsi oft í gegn í tölvunni minni. Laglínurnar eru ógeðslega flottar, sólóin brjálæðislega flókin, söngurinn rosalegur og textarnir fáránlega vel skrifaðir. Textinn í laginu Dear God hefur þá sérstaklega vakið athygli mína en það er rokkaður country-slagari af gamla skólanum. Viðlagið er fallegt og einlægt og styður af einhverjum ástæðum virkilega vel við bakið á mér um þessar mundir. Beiðni eins manns til guðs að passa ástina hans meðan hann er fjarverandi. Virkilega flott og þroskað af þessari annars hörðu hljómsveit. Tékkið endilega á því á youtube 

Annars fer ég suður á morgun (fimmtudag), kíki á opna daga í Listaháskólanum á föstudeginum og sé í hvað ég er að fara að vaða næsta vetur. Það verður væntanlega áhugavert með meiru. Hugsanlega gerist ég flippaður og kem til baka á laugardaginn til að mæta í VIP partý með Páli Óskari í Sjallanum, en mér og nokkrum vel völdum aðilum var boðið þangað. Nafnið mitt er á gestalistanum, takk fyrir. Svo er það að sjálfsögðu Pallasjalli seinna um kvöldið.

Hafið það sem allra best og njótið lífsins. Það er víst ekki alveg sjálfsagður hlutur.